Twee In Het Gras

Lời bài hát kèm hợp âm cùng dòng

[Verse 1]
Twee [Gm]mensen liggen
in het gras.
Een jongen en [G]een meisje.
En af en toe kijkt [Gm]hij naar haar
en dan raakt hij haar aan.
Haar dij, haar been, haar zij.
En dan lacht [G]ze.
En de zon schijnt.
[Am]En hij lacht [G]naar haar.
En met zijn ogen belooft hij haar
de wereld.
En ik zit zo 'n twintig meter verderop
op een bankje.
En ik heb een krant gehaald
en kof[Gm]fie.
En ik wil wat aan het werk gaan.
Schrijven wat [G]ik zie of zo.
Alleen, het komt er niet
zo van.
Mijn onderwerpen liggen voor me in het gras,
maar wat moet ik met zoveel geluk,
met zoveel onvervuld verlangen?
Straks vraagt hij haar ten huwelijk.
Dat zal je net zien.
En dan zegt zij ja.
Dat zal je net zien.
En dan komt er een grote hond
aan blaffen
en dan jaagt hij die hond weg
en dan is ze nog verliefder
dan ze al was.
En dan springen ze op
en gaan ze meteen naar huis
om hun ouders te gaan bellen
om te zeggen dat ze gaan trouwen.
En ik volg ze door de stad heen,
zij bij hem achter op de fiets
en ik daar dan weer achteraan.
Naar een kleine studentenkamer
waar ze pas zijn gaan samenwonen.
We drinken koffie uit een samengeraapt servies,
twee kopjes van bij haar ouders
thuis met bloemetjes
en een die hij op Koninginnedag
kocht, een mok.
Wie bellen ze eerst?
Haar ouders, zegt hij galant,
alhoewel hij haar vader niet kan uitstaan.
Een vervelende man.
Hij roept al jaren
dat hij met zijn studie
kunstgeschiedenis
nooit een rode cent verdient
en dat hij beter meteen vakken
kan vullen.
Een nare man.
Hij had er nooit eerder over nagedacht,
maar nu zweert hij dat hij die man nooit pa zal noemen.
Dat zal hem leren.
Hij giet nog eens koffie op
in het geïmproviseerde studentenkeukentje
en hij hoort haar bellen.
Ze zegt dat [C]ze een [G]verras
[D]sing heeft.
[G]Ze zegt dat ze nee niet zwanger is.
Ze zegt dat ze gaat trouwen.
Ze zegt dat ze zoveel van hem houdt.
Ze zegt dat ze ja echt ook heel veel van
haar ouders houdt.
Ze zegt dat ze nu toch oud genoeg is
om haar eigen beslissingen.
Ze zegt dat vakken vullen best
interessant werk is
en dat ze er verder niet over wil praten.
En als hij terugkomt uit de keuken,
zit zij op bed te huilen.
hoewel het nu toch echt zijn beurt is om te bellen,
weet hij even niet goed wat hij moet doen.
Hij gaat naast haar zitten,
hij streelt haar haar,
hij raakt net als in het park
haar dij aan,
haar been, haar zij,
maar zo makkelijk als ze net gelachen had,
nu lacht ze niet.
Misschien moeten we er nog maar eens over nadenken,
zegt hij, [Am]en zij [G]knikt.[D]
[G]We zijn terug in het park
en hij heeft haar niet ten huwelijk gevraagd,
dus ze liggen nog steeds gewoon naast elkaar in het gras
en ik ben ze niet achterna
gefietst.
Gelukkig maar,
want zo is het even goed genoeg.
En ik besluit daar een gedicht te schrijven,
dat ik met mijn lief in het gras lig
en dat we gelukkig [C]zijn,
omdat we geluk[G]kig zijn.
En dat ik haar met
mijn ogen de wereld beloof
en dat zij lacht, omdat ze weet hoe slecht ik
ben
in het nakomen van mijn beloftes,
maar dat het voor nu even
goed genoeg is.
Na twintig minuten ben ik bezig
met de eerste zes zinnen,
mooie poëtische zinnen.
En dan gaat hij rechtop zitten
en hij staart in de vijver.
Zij ligt nog steeds op haar rug,
maar ze heeft haar hoofd nu
van hem afgedraaid
en het is bewolkt geworden.
Zij zegt iets
wat ik over die afstand
niet kan verstaan
en hij zegt net hard genoeg, maar mens,
we zijn toch zeker niet getrouwd?
Dan staat zij op en loopt weg
en hij blijft achter
en gooit kluitjes in de vijver,
kringen in het stille water
en het worden er snel [D]meer,
[G]het regent en ik denk dat klopt eigenlijk
ook wel.
Ik kan me niet herinneren ooit een liefdesgedicht of een verhaal
of een lied geschreven te hebben wat goed afloopt. [G]Het blijft nooit mooi
en ik schrijf de laatste twee regels
van dit [G]gedicht.
Haar [D]naam verhaalt van Spaanse melodieën,
[G]van witte huizen rond een stoffig plein,
van koele schaduw in verlaten kathedralen,
van een verliefde muzikant s 'nachts
bij een droogstaande fontein,
van zonlicht ongenadig op je lichaam,
van kruiken vol met zoete rode wijn
die droogstaande fontein,
dat is de liefde
en die verliefde muzikant,
[G]da t zal ik dan wel weer zijn.