Hợp âm Die kleine kneipe(in't kleine cafe aan de haven

Lời & hợp âm

[Verse 1]
[Em]De avondzon valt over
straten en pleinen,
[B]de [Em]gouden zon zakt [B]in de stad.
En mensen die moe in hun
huizen verdwijnen,
ze hebben de dag weer gehad.
[Em]De neomreclame die
knipoogt langs ramen,
het mot regent zachtjes op [Am]straat.
De stad lijkt gestorven,
toch [Em]klinkt er muziek uit een [B]deur
die nog wijdopen [E]staat.
Daar in dat kleine café aan de haven,
daar zijn de mensen gelijk en te[B]vrijd.
Daar in [A]dat kleine café aan de [E]haven,
daar telt [B]je geld
of wie je bent niet meer [Em]mee.
De toog is van koper,
toch ligt er geen loper,
de [B]voetbal[Em]club hangt [B]aan de muur.
De trekkast die maakt meer lawaai
dan de jukebox een piltje,
dat is er niet [Em]duur.
Een mens is daar,
mensrijk of armt is daar,
warm geen monsieur of madame,
maar [Am]wc.
Maar het glas is gespoeld
in het [Em]heldigste wager,
ja het [B]is daar een heel goed café.
[E]Daar in dat kleine café aan de haven,
daar zijn de mensen gelijk en [B]te vreden.
Daar in [A]dat kleine café aan de [E]haven,
daar delt [B]je geld of vehement
niet meer [Em]mee.
De wereldproblemen die zijn
tussen twee glazen [B]bier
[Em]opgelost voor [B]altijd.
Op de rand van een bierviltje
staat daar je rekening
of je staat in het [Em]kruid.
Het enige wat je aan eten kunt krijgen,
dat is daar een hardgekookt [Am]ei.
De mensen die zijn daar
geluk[Em]kig gewoon,
de [B]mensen die zijn daar nog [E]blij.
Daar in dat kleine café aan de haven,
daar zijn de mensen gelijk en te[B]vreden.
Daar in [A]dat kleine café aan de [E]haven
Daar telt je geld
[B]op wie je bent niet meer mee[E]
Daar in dat kleine café aan de haven
Daar zijn de mensen gelijmd
en ver[B]pleegd
Daar in dat [A]kleine café aan de [E]haven
Daar geldt je [B]geld
om wie je bent niet meer [E]mee
Daar is dat kleine parfait aan de hand